Boek Nederlands

Mensen als ik

1 exemplaar beschikbaar

Een liefhebber van countrymuziek gaat op zoek naar een groep gelijkgestemden waar hij echt bij kan horen.
Titel
Mensen als ik
Auteur
Christophe Vekeman
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij De Arbeiderspers, © 2018
159 p.
ISBN
9789029523837 (paperback)

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Laken

zondag: Gesloten
maandag: 13:00 - 19:00
dinsdag: 13:00 - 19:00
woensdag: 13:00 - 19:00
donderdag: 13:00 - 19:00
vrijdag: 13:00 - 19:00
zaterdag: 10:00 - 17:00

Adres

Emile Bockstaellaan 107
1020 Brussel
(Toon op kaart)

Contactgegevens

02 423 53 20
Beschikbaarheid Uitgave Plaats in de bib
Beschikbaarheid
Aanwezig
Uitgave
Uitgeverij De Arbeiderspers, © 2018
Plaats in de bib
Literatuur
VEKE 1

Besprekingen

Ingenieuze dribbels, te weinig goals

Aan bravoure geen tekort in de nieuwe roman van Christophe Vekeman. Mensen als ik is een langgerekte stijloefening vol trapezeoefeningen met de taal. Inhoudelijk blijf je enigszins op je honger zitten.

Sla op eender welke pagina een roman open van Christophe Vekeman - zonder te loeren naar omslag of cowboyhoed - en je herkent na luttele zinnen blindelings zijn stijl. Dat is een compliment. Vekeman hakte de laatste jaren zijn eigen segment uit in de Vlaamse letteren en ontworstelde zich aan literaire pleegvaders als Gerard Reve, Herman Brusselmans, Jeroen Brouwers en W.F. Hermans. In zijn boeken primeert stijl op inhoud. En daar gaat hij prat op. Maar dat is niet zonder risico.

Vekeman is de antipode van de zuinige schrijver. Korte hakbijlzinnen zijn aan hem niet besteed en de taal mag enige opulentie vertonen. Mocht hij een voetbalspeler zijn - wat hij goddank niet is - dan zou hij gaan voor de ingenieuze dribbels, de fijnzinnigste steekpassen en kronkeligste sprintjes over het hele veld. En voor open doekjes in de tribune én een applausvervanging.

In zijn nieuwste roman Mensen als ik wil Vekeman opnieuw een flitsende demonstratie van zijn kunnen geven. Helaa…Lees verder

Cowboy in joggingbroek

Roman. Christophe Vekeman is aan nieuwe vrienden toe en zoekt die in de countryclub. Mensen als ik is een geslaagde literaire komedie, met iets te veel toon en iets te weinig pointe.

In Mensen als ik speelt Christophe Vekeman (46) een amusant kat-en-muisspel met literatuur. De schrijver bespot verheven literaire aanstellerij en vindt de wereld van de schone letteren 'om van over te geven', maar dweept tegelijk met bewonderde schrijvers. In de pas met andere beoefenaars van het genre vallen de namen W.F. Hermans, Gerard Reve, Jeroen Brouwers, maar Vekeman voegt daar nog Marcellus Emants aan toe, en voor de schatplichtigheid Herman Brusselmans. Op onnavolgbare manier is Cees Nooteboom buiten deze canon voor volwassen jongens gevallen, hoewel Mensen als ik drijft op een citaat van Nooteboom: 'Ik had wel duizend levens en ik nam er maar één!'

De literaire komedie in de lage landen steekt graag een veer in de kont van de grote schrijvers (altijd mannen!), om vervolgens de onbeholpenheid van de eigen pogingen tot het schrijven van grote literatuur te benadrukken. Vekeman doet dat geestig door zichzelf doorlopend als outcast te positioneren en dat…Lees verder

Mensen als ik

Eerste zin. Lieve heer, dacht ik.

En daarmee heeft u meteen de kortste zin uit Christophe Vekemans nieuwe roman gelezen. In Mensen als ik brengt hij immers op zijn bekende flamboyante manier een stukje uitbundige autobiografie. Of net niet, want de alom bekende schrijver met de cowboyhoed en dito boots blijkt opeens een snor te hebben en terwijl zijn vrouw voor het werk in Japan zit, trekt hij bloedgeil naar het Gentse hoerenkwartier, waar hij flink van bil gaat met ‘de Hesp’. We laten de details liever aan uw verbeelding over, maar blijven toch met een belangrijke vraag zitten: zou Vekeman dat écht doen?

Mensen als ik begint op het moment dat het hoofdpersonage genaamd Christophe Vekeman tot het besluit komt dat hij wel heel erg alleen leeft en daarom maar eens op zoek moet naar mensen als hemzelf. Hij heeft natuurlijk zijn vrouw Mieke en de drie andere leden van het cowboyhoedenkwartet met wie hij regelmatig een pint gaat drinken in De Buffel, maar dat is niet langer voldoende. Net wanne…Lees verder

In deze roman heeft de ik-figuur (met dezelfde naam als de schrijver, maar natuurlijk niet per se met hem te identificeren) voor het eerst in zijn leven behoefte aan een uitgebreid sociaal netwerk, en dus gaat hij als individualist pur sang op zoek naar een groep waar hij echt bij kan horen. In zijn geval gaat het dan om mannen die van countrymuziek, cowboyhoeden en cowboylaarzen houden: ‘cowboys – mensen als ik’. Maar bij het eerste café waar hij gelijkgestemden hoopt te ontmoeten eindigt hij in een vechtpartij, ondertussen wordt hij door een arts behandeld voor een bijbalontsteking, en het boek besluit met een scène waarin een vrouw in Vekemans tuin de regen en de bliksem staat te aanbidden terwijl hijzelf nodig naar de wc moet. Een tamelijk plotloos boek dat steunt op Vekemans lange Reviaanse zinnen met humoristische en/of melig geformuleerde uitweidingen, verwijzingen naar countryzangers en teksten van countryliedjes, en overpeinzingen over schrijvers als Brouwers en Emants. Voor …Lees verder

Over Christophe Vekeman

Christophe Vekeman (Temse, 30 december 1972) is een Vlaams schrijver, dichter en performer. Tot nog toe publiceerde hij verscheidene romans, een verhalenbundel, een essaybundel, een novelle, een biografie en twee gedichtenbundels.

Op 11 september 2001 verscheen Vekemans eerste column in De Morgen, de krant waaraan hij sedertdien met grote regelmaat bijdragen levert en waarin hij ook het merendeel van de in Leven is werk opgenomen stukken over voornamelijk literatuur en muziek publiceerde. Samen met Herman Brusselmans verzorgde hij in de jaren 2011 tot 2013 een autorubriek in het weekendmagazine van De Morgen, en sinds september 2013 bespreekt hij wekelijks een boek in het Klaraprogramma Pompidou.

Vekeman is een veel gevraagde en gesmaakte gast op literaire podia in Vlaanderen en Nederland. Hij nam onder meer deel – telkens verscheidene keren – aan Saint-Amour, De Nachten, Zuiderzinnen, Geletterde Mensen, Nur Literatur, Lowlands,… …Lees verder op Wikipedia